Met veel enthousiasme doorliep ik deze lente met succes mijn scholing om het rijbewijs C te halen. Mijn respect voor alle professionals in de sector nam alleen maar toe. Voortaan kan ik niet alleen als passagier maar ook als chauffeur de uitzonderlijke technologische innovatie van onze moderne trucks beleven. Die vertaal ik dan met plezier naar de TLV-belangenverdediging.

Maar mijn beperkte uurtjes rijschool openden mijn ogen nog meer voor wat een vrachtwagenchauffeur elke dag in het verkeer meemaakt. En dan heb ik het nog niet eens over de (zeker vijf per uur) zware verkeersovertredingen die je vanuit je cabine goed kan zien. Daarmee brengen automobilisten, fietsers én voetgangers zichzelf en anderen in gevaar.

In één - niet al te brede - dorpsstraat ontmoette ik op een afstand van nog geen kilometer tot drie keer toe ronduit asociaal gedrag van onwetende en vooral onwillige automobilisten. Eerst wou er eentje minutenlang niet snappen dat je met een vrachtwagen niet blind achteruit kan terugrijden op een kruispunt, terwijl er voor hem als tegenligger wel net genoeg ruimte was om te kruisen. Uiteindelijk lukte het hem wel, en kreeg ik nog een middenvinger en uitbrander cadeau, terwijl ik zelfs nog wat extra centimeters ruimte had gemaakt door nog dichter bij de geparkeerde wagen te rijden.

Iets verderop hield ik even halt voor een overstekende voetganger, en stonden er meteen drie voertuigen direct achter me. Een tegenligger bleef maar naderen, terwijl duidelijk was dat kruisen omwille van de beperkte breedte niet ging lukken. Zodra zijn auto stil stond, begon de bestuurder agressief te gesticuleren dat ik moest plaats ruimen. Wat natuurlijk gewoon onmogelijk was.

Tergend lang bleef de man koppig het initiatief van mij verwachten, terwijl hij gemakkelijk 25 meter kon achteruit rijden, om op een vrije parkeerplaats ruimte te maken en mij doorgang te verlenen. Zelfs een diplomatisch gesprekje van mijn instructeur werd agressief onthaald. Uiteindelijk, na meerdere minuten die eeuwen leken met massaal getoeter achter me, kwam de chauffeur tot zijn verstand. Hij reed wat achteruit, zette zich half op het parkeerplaatsje, en gaf me zo aan elke kant van de weg nauwelijks 15 centimeter ruimte om door te rijden. Om zijn hoffelijkheid compleet te maken, riep hij me nog wat woorden na die ik hier niet zal herhalen.

De kers op de feesttaart van die leuke straat: bij het verlaten van de weg werd ik nog eens de pas afgesneden en getrakteerd op een tweede middelvinger. Zo’n kwartier had de instructeur naar eigen zeggen nog nooit meegemaakt. Het moment van stress drukte me met de neus op de realiteit dat er bij veel andere weggebruikers wel heel weinig begrip is voor vrachtwagenchauffeurs. Iedereen eens met de truck laten meerijden, is dat geen goed idee?
‍

Lode Verkinderen
Directeur

We kondigden het al aan in TLV magazine van april. De plannen van de Duitse regering om een CO2-heffing in te voeren, zijn goedgekeurd. Vanaf 1 december van dit jaar zullen de tarieven van de LKW-Maut gevoelig verhogen en mogelijks zelfs verdubbelen.
‍

De CO2-emissieklassen worden als nieuw tariefkenmerk ingevoerd. Het toltarief zal vanaf 1 december 2023 ook worden bepaald door de hoeveelheid koolstofdioxide dat door het voertuig wordt uitgestoten.

De komende weken en maanden zal Toll Collect, de uitbater van het Duitse tolwegennetwerk, de technische aanpassingen voorbereiden. Toll Collect zal in eerste instantie alle al geregistreerde voertuigen onderbrengen in emissieklasse 1. Aan de hand van een emissieklassezoeker kunnen de klanten bekijken in welke uitstootklasse hun voertuigen vallen. Deze zoekmachine zou binnenkort op de website van Toll Collect moeten verschijnen. Vanaf juli zou het mogelijk moeten zijn om de voertuigen, via het klantenportaal, in de juiste emissieklasse onder te brengen.

Gewichtsklassen

Met de invoering van de CO2-emissieklassen zal de MTM van de trekker en, indien van toepassing, de aanhanger/oplegger worden gebruikt als basis voor de indeling in de verschillende gewichtsklassen. Het zou dus kunnen dat voertuigen in een andere gewichtsklasse vallen dan voorheen.

Vanaf 3,5 ton

Terwijl de Duitse tol nu nog van toepassing is voor voertuigen met een MTM van meer dan 7,5 ton, komt daar vanaf 1 juli 2024 verandering in. De Duitse regering heeft in dezelfde beweging namelijk beslist om de tolverplichting uit te breiden naar voertuigen met een MTM van meer dan 3,5 ton. Er komt evenwel een uitzondering voor ambachtslieden. Deze uitzondering zal evenwel online moeten worden aangevraagd.

Alternatieve aandrijvingen

Zoals eerder al aangekondigd, vervalt de tolvrijstelling voor LNG- en CNG-voertuigen op 31 december 2023. Voertuigen die op elektriciteit of waterstof rijden, blijven evenwel vrijgesteld tot en met eind 2025. Elektrische voertuigen en waterstofvoertuigen met een MTM van 4,25 ton zouden voor altijd zijn vrijgesteld. Vanaf 1 januari 2026 moeten alternatieve aandrijvingen slechts 25% van de infrastructuurkosten en de gedeeltelijke toltarieven voor geluidsoverlast en luchtvervuiling betalen. Toll Collect zal de komende weken en maanden meer dan genoeg werk hebben om de technische implicaties van de nieuwe wetgeving voor te bereiden. TLV zal alles zo goed mogelijk opvolgen en de transportbedrijven bijstaan.

Spoorlobby

Het is duidelijk dat de Duitse regering geplooid is voor de spoorlobby, die al langer pleit voor hogere toltarieven. Deze lobby vindt het zelfs oneerlijk dat elektrische vrachtwagens tot eind 2025 zijn vrijgesteld van infrastructuurkosten, terwijl ze wel gebruikmaken van deze infrastructuur.

Geachte heer Rousseau,  

Met grote verbazing namen wij kennis van jullie Facebook-post ‘Haal de vrachtwagens van onze wegen’.  

Als beroepsorganisatie voor transport- en logistieke bedrijven kunnen wij dergelijke berichtgeving niet zomaar laten voorbijgaan, temeer aangezien talloze leden en chauffeurs ons op deze post hebben gewezen.  

Uw partij gaat aan de realiteit voorbij met haar stelling dat grote delen van het aantal vrachtwagens definitief van de weg kan gehaald worden. Uw partij weet heel goed via haar vertegenwoordiging in Viapass dat we op een gemiddelde werkdag spreken van meer dan 135.000 voertuigen. Net zo goed weet uw studiedienst dat ruim 75% van het goederenvervoer verloopt over een afstand van minder dan 150 kilometer, en dat een volle vrachtwagenlading eerder uitzondering is en een deellading eerder de regel.

TLV wordt gevolgd door velen waaronder de Mobiliteitsraad Vlaanderen (Mora) dat een shift naar multimodaal absoluut niet voor de hand ligt, en nog niet heeft geleid tot een verschil in marktaandeel van de modi ondanks decennia volgehouden modal shift beleid door de opeenvolgende Vlaamse regeringen. Rekening houdend met het dominant aandeel in het verkeer van niet-vrachtwagens, is het dan ook een utopie om te denken dat een eventuele shift de fileproblematiek ooit zou kunnen oplossen. Voor de langere afstanden kan multimodaal vervoer inderdaad een volwaardig alternatief zijn. Maar subsidies, zo stelt ook de Mora, zijn alleen op korte termijn aangewezen en mogen geen onleefbare goederenstromen in stand blijven houden. Maar, de meeste bestemmelingen liggen nu eenmaal niet in de nabijheid van een spoorterminal of een haven, waardoor vervoer per vrachtwagen een noodzaak zal blijven om de goederen op de juiste plaats te krijgen. De transportsector is en zal altijd een broodnodige schakel in onze economische keten blijven.  

Uw campagne gaat ook compleet voorbij aan het maatschappelijk, sociaal en economisch belang van vrachtwagens. Niet alleen is het aantal vrachtwagens een perfecte graadmeter van de welvaart en weten we al tientallen jaren dat een groei van economie leidt tot een toename van het aantal vrachtwagens. De vrachtwagensector staat ook voor tewerkstelling van minstens 120.000 directe Belgische arbeidsplaatsen en nog veel meer indirecte jobs. En uiteraard leeft ook de sociale zekerheid én de fiscus van de bloeiende evolutie van het goederenvervoer over de weg. Mochten, zoals uw campagne suggereert, de vrachtwagens verdwijnen van de weg, dan betekent dit dramatisch nieuws voor onze economie. Maar die informatie vermijdt de campagne helemaal, wat misleidend is. De sector stelt daarenboven zeer veel kansengroepen te werk: laaggeschoolden, ouderen, allochtonen… Zomaar ‘de vrachtwagens’ van de weg halen zou verstrekkende gevolgen hebben voor de werkgelegenheid, vooral van de kansengroepen.  

Wat het milieu en het klimaat betreft: uw campagne ontkent het feit dat de transportsector enorm snel het wagenpark vernieuwt. De transporteurs rijden nu al voor zowat 90% (recentste cijfers van Viapass precies te citeren) met de properste Euro-6 voertuigen en vergroenen op die manier aanzienlijk sneller dan personenvoertuigen, lichte vrachtwagens en vele andere sectoren. Ook de transitie naar zero emissie zware voertuigen staat voor een doorbraak, maar dat vraagt evenwel tijd en meer middelen. Andere landen steunen de investeerders in zero-emissietrucks veel meer dan Vlaanderen dit doet. .  

Alle onafhankelijke onderzoeken zijn het inzake files eens dat, die vooral gecreëerd worden door hoofdzakelijk personenvoertuigen. Daarom pleiten talrijke stakeholders, samen met TLV, al jaren  voor de invoering van een kilometerheffing voor alle voertuigen. Belasting in functie van het gebruik van het voertuig en niet langer op basis van het louter bezit is veel doeltreffender om mensen te laten nadenken over hun verplaatsingsgedrag. Zonder die maatregel is een echte aanpak van files gedoemd om te mislukken.

Deze elementen zijn maar een klein deel van de complexiteit van de organisatie van goederenvervoer over de weg, waar uw campagne helaas met een eenvoudige slogan de realiteit niet naar waarde schat. Eén jaar voor de verkiezingen is er nochtans een mooie opportuniteit om daadwerkelijk iets te betekenen. We lichten graag ons TLV-memorandum meer toe in een persoonlijk onderhoud. TLV is dan ook zo vrij u uit te nodigen tot een diepgaand gesprek om deze problematiek verder te bespreken. Wij kijken uit naar een aantal voorstellen van datum om elkaar te ontmoeten.

Hoogachtend,

Lode Verkinderen
Directeur

‍

TLV magazine sprak met Kristof Gouvaerts van BD Logistics

BD Logistics is een nieuwe speler die zich focust op logistiek met toegevoegde waarde, waarbij duurzaamheid centraal staat. Ze gaan voluit voor C02-neutraliteit, maar zijn ook realistisch over de weg hiernaartoe. Op een drietal jaar zijn ze al heel sterk gegroeid. Ze spreken ook hun groeiambities uit voor de toekomst en staan open voor nieuwe overnames. TLV magazine sprak hierover met Managing Director Kristof Gouvaerts.

‍

Interview: Frederic Keymeulen en Céline Heirwegh
‍

TLV magazine: Kan je ons iets meer vertellen over BD Logistics?

Kristof Gouvaerts: BD Logistics staat voor logistiek met toegevoegde waarde. In de vier oplossingen die we aanbieden trachten we steeds zowel voor onze klanten als eindontvanger meerwaarde te bieden. Op dit moment richten wij ons volop op stadslogistiek met ons merk CityDepot. We zetten in op het consolideren van goederen(stromen) aan de rand van de stad. ‘Vol de stad in, vol de stad uit’, dat is onze leuze.

Daarnaast zijn we ook gespecialiseerd in ‘Oversized Logistics’, die we B2C leveren. Dat kan gaan van het leveren van een sofa op de achtste verdieping tot het leveren van een opzetzwembad.

De derde pijler ‘Reverse Logistics’ hangt nauw samen met stadslogistiek. We rijden vol de stad in en voor bijvoorbeeld onze klant Recupel gaan we bij een Vandenborre oude ijskasten en tv’s retour halen. Samen met een maatwerkbedrijf sorteren we deze uit en maken we deze dan klaar voor verdere verwerking.

En tot slot is er nog een kleinere poot ‘Fresh Logistics’, waarbij we bijvoorbeeld actief gekoelde taarten of verse boeketten bloemen leveren.

TLV: Welke inspanningen doen jullie zelf om de CO2-voetafdruk maximaal te beperken?

KG: De meest groene kilometer, is de kilometer die je niet rijdt. Dat is de eerste stap. Vandaar dat het consolidatieprincipe zo belangrijk is in alles wat we voorstellen aan onze klanten.

Daarna kan je kijken welk voertuig het meest geschikt is voor de last mile. Wij werken samen met lokale fietskoeriers, hebben elektrische bestelwagens, CNG-meubelbakken en hebben net drie elektrische vrachtwagens besteld. Zo kunnen we de centrumstad volledig emissievrij maken.
‍

TLV: Toen jullie net begonnen was laadinfrastructuur een grote uitdaging. Hoe verloopt dat vandaag?

KG: Dat is inderdaad niet gemakkelijk. Als iedereen naar elektrische voertuigen gaat overstappen, gaat het laadnetwerk één van de grootste uitdagingen zijn.

Wij hebben nu specifiek gekozen voor vrachtwagens van Renault, omdat die ook op wisselstroom werken. Daarnaast zijn onze klanten meestal enkel open tijdens kantooruren en kunnen de voertuigen dus ’s nachts opladen.
‍

TLV: Vorig jaar hebben jullie samen met de Universiteit Antwerpen een CO2-calculator ontwikkeld. Kan je dit eens toelichten?

KG: Onze klanten wouden graag concreet weten hoeveel CO2 ze minder zouden uitstoten als ze met ons samenwerken. Omdat er in België nog geen geschikt platform bestond, zijn we  aan de slag gegaan met de UA om een academische tool te ontwikkelen die het consolidatieffect kan meten en daarbij ook het groen voertuig in de last-mile kilometers mee in rekening brengt.
‍

TLV: Zijn jullie van plan volledig CO2-neutraal te worden?

KG: Wij gaan daar voluit voor, dat zit ook in ons DNA. Voor ons is dat wel gemakkelijker dan voor de standaard transporteur. Enerzijds doordat het consolidatiemechanisme in onze propositie zit en anderzijds omdat we gemiddeld maar 200 km per dag rijden. Dus met de autonomie van voertuigen die nu al op de markt zijn, slagen wij er al in dat te realiseren. Maar, als we ook naar rurale gebieden zouden rijden, zou dat al moeilijker gaan.

Daarnaast hangt het ook van de klant af. Sommigen kiezen resoluut voor CO2-reductie en gaan specifiek daarom met ons in zee. Het nadeel is dat consolidering iets extra kost en groene voertuigen op dit moment nog veel duurder zijn dan de conventionele, waardoor deze oplossing nog niet voor iedereen is weggelegd.
‍

TLV: Vind je het dan realistisch dat Vlaanderen streeft naar een kaderbeleid waarbij stedelijke belevering tegen 2025 emissievrij moet zijn?

KG: Voor ons als bedrijf is dat realistisch, mits de klant het wil betalen. Dan kunnen wij onze gehele vloot CO2-neutraal maken. Voor alle type goederen die wij vervoeren zijn er reeds zero-emissie voertuigen  op de markt.
‍

TLV: Wat als de klant het niet wil betalen, maar het toch wordt opgelegd?

KG: Het zou niet slecht zijn mocht er een wetgevend kader opgelegd worden. Ik ben voor duidelijkheid. Wees als overheid duidelijk over wat je wil en tegen wanneer. En maak dit kader in intensief overleg met alle stakeholders. Dan is het voor iedereen duidelijk wat er wordt verwacht, kan je maatregelen nemen en kan je de kostprijs onderbouwd doorrekenen in de markt.
‍

TLV: De invulling van het begrip duurzaamheid lijkt van stad tot stad te verschillen. De ene focust op zero-emissie, terwijl de andere de cargo bike als dé oplossing ziet. Wat is jullie visie?

KG: Duurzaamheid is ruimer dan de keuze van het voertuig. Zoals ik al heb gezegd is de meest groene kilometer, de kilometer die je niet rijdt. Dat is stap één. Pas in stap twee moet je kijken naar de aandrijving van voertuigen.

Het is ook een illusie dat alles met cargo bikes of bestelwagens kan geleverd worden. Er zal altijd ruimte nodig zijn voor vrachtwagens. Het zal dus altijd een mix van oplossingen zijn.

En op de weg naar volledig zero-emissie transport, zijn er ook nog mogelijkheden. Wij hebben op veel locaties bijvoorbeeld een HVO-tank staan. Dit kan een tussenstap zijn voor veel vervoerders om tot die CO2-neutraliteit te komen. Nu is de discussie soms te zwart-wit. Het zou goed zijn om samen met de steden en gemeenten en de sector een transitieplan te maken met tussenstappen die we kunnen nemen in de weg naar zero-emissie.
‍

TLV: Stedelijke logistiek wordt vaak verengd tot e-commerce, maar is duidelijk veel meer. Hoe kijken jullie hiernaar?

KG: Wij hebben hiernaar onderzoek gedaan met de Universiteit Antwerpen. Daaruit bleek dat 20% van de leveringen pakketjes met bestelwagens zijn. Dat is natuurlijk het meest zichtbare. Maar 80% zijn leveringen van palletgoed of bouwmateriaal. Vrachtwagenleveringen gaan altijd nodig zijn in een stad. Food retailers beleveren bijvoorbeeld, dat is anders onmogelijk.
‍

TLV: Welke maatregelen zou de overheid volgens jou nog moeten nemen?

KG: Het helpt niet dat elke stad nu zijn eigen regelgeving heeft. Zeker grote steden moeten hun wettelijk kader op elkaar afstemmen, zodat het helder en duidelijk is voor iedereen. Maar, elke stad is ook anders, dus een one-size-fits all aanpak bestaat ook niet. Het zal tegelijkertijd maatwerk vergen om die CO2-neutrale last-mile te creëren.

Ze zouden CO2-neutraliteit kunnen opleggen. Dat is ook perfect controleerbaar op basis van nummerplaten. Maar, dan moet dit natuurlijk wel gehandhaafd worden.

Ook kan meer gewerkt worden met vaste levertijden om de stad leefbaar te houden. Ook geloof ik enorm in stadhubs. Er zijn nog heel veel partijen die met halfvolle of lege vrachtwagens rijden. Laat ons deze samenbrengen aan de rand van de stad. Zo zijn er minder logistieke bewegingen en wordt de stad voor iedereen meer leefbaar.
‍

TLV: Wat houdt andere partijen tegen in het verhaal van stadhubs denk je?

KG: Dat zijn verschillende elementen zoals de kosten, een gebrek aan kennis over last-mile en zeker ook dat bedrijven niet geneigd zijn om inzage te geven in het klantenbestand. Maar ik vind dat we open-minded moeten zijn. Een soort tripartite zou moeten kunnen waarbij iemand de stadshub uitbaat, er regelgeving komt vanuit de stad en de rest van de sector die daarvoor openstaat. Samenwerkingen opzetten binnen de sector, dat is het model van de toekomst.
‍

TLV: Je wil ook nog graag een oproep doen?

KG: Wij zijn agressief aan het groeien, met elk jaar een omzetgroei van 25 à 30 procent. Maar dit gaat niet enkel organisch blijven komen. We willen snel verder groeien en zijn dus actief op zoek naar overnames met bedrijven die nauw bij ons aansluiten. Dus bedrijven die bezig zijn met last-mile palletdistributie mogen contact opnemen!

De Duitse regering heeft eind maart een akkoord gesloten binnen de coalitie om de belabberde staat van de transportinfrastructuur grondig aan te pakken. Het ziet er naar uit dat vooral het wegtransport de rekening zal mogen betalen.

Het gaat voor alle duidelijkheid nog over een akkoord tussen de regeringspartijen, dat nog door het parlement moet worden goedgekeurd. De regering wil de infrastructuurwerken aan het spoor en wegen aanzienlijk versnellen, met een uitgesproken nadruk op het spoorwegennet. Het is echter ook de bedoeling om de in verval geraakte bruggen sneller en grondiger te renoveren. Wegen die geteisterd worden door structurele files, zullen ook sneller worden aangepakt.

Uit prognoses blijkt dat het goederenvervoer over de weg sterk zal toenemen in de lopende decennia. Nog een reden om versneld te investeren in wegeninfrastructuur, tegen de zin van de groene regeringspartner weliswaar.

‍

Kassa kassa: verdubbeling van de LKW Maut

De gigantische investeringen gaan vanzelfsprekend gepaard met enorm veel geld. De extra uitgaven zullen hoofdzakelijk komen uit de kilometerheffing op snelwegen en federale wegen (LKW Maut). In het akkoord staat dat de Duitse regering vanaf 1 januari 2024 een CO2-differentiatie en een CO2-toeslag van 200 euro per ton zal invoeren. Emissievrije vrachtwagens worden tot eind 2025 vrijgesteld van tol en moeten daarna 25% van het tarief betalen. Vanaf 2024 vallen ook kleinere vrachtwagens van 3,5 ton onder de kilometerheffing.

Het is overduidelijk dat vooral het wegvervoer het gelag zal betalen voor de investeringsdrang van de Duitse regering.
De invoering van de CO2-toeslag zou er volgens voorlopige berekeningen voor zorgen dat de Maut met 20 eurocent zou stijgen voor een Euro 6-vrachtwagen van meer dan 40 ton. Dat is een verdubbeling van het huidige tarief. En dit op het moment dat de tol begin dit jaar al flink werd verhoogd.

Aangezien het om een akkoord gaat binnen de coalitie lijkt het op dit moment onwaarschijnlijk dat de plannen er niet zouden doorkomen. De Duitse beroepsorganisatie zijn echter niet van plan om de forse prijsstijgingen zomaar te aanvaarden.

We volgen dit verder op voor jou en we zullen je zo snel mogelijk informeren als één en ander nog concreter wordt.

Frank van Thillo was 15 jaar lang secretaris van de MORA (Mobiliteitsraad Vlaanderen). Daarvoor was hij ook meerdere jaren actief als adviseur bij verschillende ministers op Vlaams en federaal niveau. En als federaal secretaris Logistiek en Wegvervoer vertegenwoordigde hij meerdere jaren de werknemers in de transportsector. Deze maand gaat hij op pensioen en wilden we het met hem nog een laatste keer hebben over mobiliteit, het verleden en de toekomst!

‍

‍Interview: Lode Verkinderen en Céline Heirwegh

‍

TLV magazine: Congestie is hét blijvend mobiliteitsprobleem waar niemand vat op lijkt te krijgen. Wat als jij drie beslissingen zou mogen nemen om die congestie te verbeteren, welke drie maatregelen zou jij nemen?

Frank van Thillo: Ik zou allereerst werk maken van een rechtvaardiger en slimmer prijsbeleid in de volledige transportsector, waarbij vooral gebruik belast wordt en niet het bezit en dit zowel voor personen- als goederenmobiliteit. Dat kan een kilometerheffing zijn, want het is immers wetenschappelijk aangetoond dat dit de meest efficiënte maatregel is die ons helpt bij het behalen van onze klimaatdoelstellingen. Maar er zijn ook andere mogelijkheden. Ik ben er mij van bewust dat dit een complexe maatregel is die zowel technisch, politiek als maatschappelijk de nodige tijd vraagt om op een correcte en sociale wijze te implementeren. Maar er rest ons geen keuze.

Vervolgens zou ik ervoor zorgen dat de fiets op een meer systematische manier deel uitmaakt van ons mobiliteitssysteem. Dit mag ook geen geitenwollensokkenmaatregel worden, maar één die ingebed is in ons economisch systeem. ‘Met belgerinkel naar de winkel’ vind ik hier een goed voorbeeld van. Handelaars in woonkernen zijn het best bereikbaar met de fiets.

Tot slot zou ik ervoor zorgen dat ons openbaar vervoer een stuk efficiënter en kwalitatiever wordt aangeboden. Hier zijn extra overheidsmiddelen voor nodig, maar zeker ook een moderner management gericht op het ontsluiten van knooppunten en een doorgedreven samenwerking met de verschillende aanbieders uit de privésector. Deze staan vaker garant voor efficiëntie en innovatie.
‍

TLV: Wat beschouw je als je persoonlijke grootste nalatenschap of doorbraak voor de sector?

FVT: Dan ben ik zeker fier op het feit dat we er met de MORA in geslaagd zijn om de invoering van de kilometerheffing te laten doorgaan binnen een duidelijk afgelijnd kader dat de transportsector heeft behoed voor politieke uitwassen en wishful thinking-maatregelen. De operationalisering van de maatregel is best vlot verlopen, ondanks de grote veranderingen die het met zich meebracht.

En al iets langer geleden de introductie van code 95. Toen ik verantwoordelijk was voor de Europese cel van de ETF (vrachtvervoer over de weg), zijn we erin geslaagd om met de Europese sociale partners de beroepsopleiding centraal te zetten. Dit heeft de sector toch kwalitatiever, duurzamer, efficiënter en veiliger gemaakt.
‍

TLV: Wat blijft na jouw heel diverse carrière je grootste ontgoocheling?

FVT: Dat ligt ook weer bij het dossier kilometerheffing omdat de vorige Vlaamse regering er niet in geslaagd is om die door te trekken naar de personenmobiliteit. Dat getuigt voor mij van een gebrek aan politieke moed. De voorbereidingen stonden in de steigers, de maatschappelijke debatten waren gevoerd en toch heeft ze om electorale redenen besloten om dit af te voeren. Er is veel tijd verloren gegaan want de maatschappelijke en technologische evolutie is van die aard dat je het hele debat opnieuw moet voeren. Daarbij komt dat je zo’n maatregel niet in één legislatuur kan invoeren en dus zijn we weer voor minimum tien jaar vertrokken.
‍

TLV: Hoe zag je de gemiddelde transporteur evolueren in die periode?

FVT: Ik zie veranderingen op twee belangrijke momenten. Het protest tegen de hoge dieselprijzen in 2000 toen de sector weliswaar zeer solidair was, maar in mijn ogen de langetermijnstrategie nog ontbrak. Toen de sector zich weer moest manifesteren in 2015 was er terug die solidariteit, maar toonde de sector veel meer zakelijk inzicht en maatschappelijke verantwoordelijkheid. De sector en de bedrijvenzijn in mijn ogen een stuk professioneler geworden.

De uitdaging om te ondernemen binnen een vrij stringente Europese regelgeving is geen evidentie. De vaak oneerlijke concurrentie houdt de winstmarges lager dan in andere sectoren. Dit leidt vaak tot schaalvergroting en verlies van het ambachtelijke karakter, wat natuurlijk een beetje spijtig is. Anderzijds leidt het professionele management ertoe dat er meer dan vroeger een goede dialoog met de werknemers wordt opgezet. Dit stemt mij oprecht optimistisch want ik blijf natuurlijk nog altijd een beetje syndicalist.
‍

TLV: Hoe blik je terug op ruim een kwarteeuw samenwerken met TLV als organisatie?

FVT: TLV slaagt er altijd in om in de Wetstraat de transportondernemers een gezicht te geven en dus aan te geven wat de concrete problemen of uitdagingen waren van hun leden als bepaalde afspraken of regelgevingen op tafel kwamen.

Uiteraard was het voor mij het moeilijkste werken in het sociaal overleg, omdat daar de belangen vaak tegengesteld leken. Toch werd er altijd zeer correct met elkaar omgegaan en werd nooit de man gespeeld. Ik heb met het management en met veel leden van TLV naast onze professionele contacten ook een zeer goed sociaal contact die mij steeds het gevoel hebben gegeven deel te mogen uitmaken van die grote familie die de transportsector eigenlijk nog wel is.

Tot slot ben ik TLV erg dankbaar voor hun rol en inzet in de MORA. Voor mensen buiten de transportsector is het vaak niet duidelijk welke cruciale rol de sector speelt voor de welvaart in Vlaanderen. Het is niet alleen nodig om dit onder de aandacht te brengen, maar transport verdient een cruciale plaats in het Vlaams Mobiliteitsbeleid. De wijze waarop Lode het voorzitterschap van de Commissie Goederenvervoer, Logistiek en Internationale Knooppunten heeft ingevuld, heeft ook de MORA bij de Vlaamse regering op de kaart gezet als een adviesraad waar je beter rekening mee houdt!
‍

TLV: Welke tip wil je de transporteurs nog graag meegeven? Hoe kunnen zij best de toekomst van hun bedrijf zeker stellen?

FVT: Ik denk dat de krapte op de arbeidsmarkt de grootste uitdaging is. Dat pak je enerzijds aan door het voeren van een goed personeelsbeleid. Anderzijds wordt het ook superbelangrijk om als ondernemingen zichtbaar deel uit te maken van de ambitie om het logistieke hart van Europa te blijven en de cruciale schakel voor het Vlaamse economische beleid. Speerpuntsector zijn betekent tegelijkertijd dat bedrijven blijvend moeten inzetten op innovatie en duurzaamheid.
‍

TLV: Welke activiteiten vullen jouw dagen voortaan? Ga je mobiliteit als jouw passie niet missen?

FVT: Een passie loslaten is uiteraard altijd moeilijk. Anderzijds moet iedereen er zich van bewust zijn dat er geen mirakeloplossingen zijn en dat het nemen van maatregelen in dit land enorm traag gaat. Het is dan ook logisch dat jonge mensen met nieuwe ideeën nu aan zet zijn. Bovendien wil ik aan het einde van carrière zelf een beetje zelfstandige ondernemer worden. In ons geliefde Andalusië open ik samen met mijn echtgenote het Hostal Aljibe. Iedereen welkom!